Διαχρονικές αρχές και αξίες (spot 17).

1. Για τις τραγικές ευθύνες του κρατικού μηχανισμού στις πυρκαγιές της Ανατ.Αττικής.

2. Για τον ξυλοδαρμό των αγροτών στο λιμάνι του Πειραιά.

3. Για τα σενάρια διαδοχής στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας.

4. Για το κλείσιμο της Βουλής και την παραγραφή των σκανδάλων.

5. Για τα γεγονότα του Δεκεμβρίου

6. Για το σκηνικό τρόμου που έχουν στήσει οι Τούρκοι στο Αιγαίο δεν τον πίεσε κανείς ! Μόνο μια ερώτηση και μια άθλια απάντηση Καραμνλή !

7. Για τις εξελίξεις στο Μακεδονικό.

8. Κανείς δημοσιογράφος δεν τόλμησε να αναφέρει έντονα έστω κι ένα όνομα εκ των "Τσιτουρίδης" , "Δούκας" , "Ρουσόπουλος" , "Μαγγίνας" κτλ

9. Κανείς δεν θύμισε στον πρωθυπουργό ότι έχει ήδη συντριβεί μια φορά στην κάλπη των Ευρωεκλογών.

10. Γύρισε και είπε ο "καταλληλότερος" ότι δεν είχε ακούσει στις 7 Ιουνίου ότι το ΠΑΣΟΚ θα προκαλούσε σίγουρα εκλογές με αφορμή την εκλογή του ΠτΔ . Κανείς δεν ήξερε ότι το έχει δηλώσει ο Ρέππας από τον Ιανουάριου του 2009 ;

11. Κανείς δεν τον ζόρισε για την Siemens .

12. Κανείς δεν ανέφερε το όνομα "Σανιδάς".

13. Κανείς δεν τον ρώτησε για την ανεπάρκεια του κράτους που επέτρεψε στον Χριστοφοράκο και στον Καραβέλα να κάνουν διακοπές στο εξωτερικό !!!

- Ντροπή και αίσχος στους βουλευτές που εξελίχθηκαν σε κάφρους ΟΝΝΕΔιτες και ΔΑΠιτες και χειροκροτούσαν κάθε τόσο τον πρωθυπουργό σε μια επίσημη συνέντευξη Τύπου !

Μην μας ζητάτε λοιπόν να σχολιάσουμε το στημένο show που παρακολουθήσαμε..

Ντροπή !

Ο ΑΣΥΜΜΕΤΡΟΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ!

Για έναν μοντέρνο πατριωτισμό

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_15/08/2009_325783






Tου Νικου Ξυδακη

Στο μάθημα της πατριδογνωσίας, παλιότερα, μαθαίναμε: Τι εξάγει η Ελλάς: σταφίδα, ελαιόλαδο, σύκα, πορτοκάλια, μεταλλεύματα... Αγροτικά προϊόντα και πρώτες ύλες. Την ίδια εποχή, μια άλλη μικρή μεσογειακή χώρα, το Ισραήλ, εξήγαγε κι αυτή τα ίδια περίπου - θυμόμαστε τα πορτοκάλια Γιάφας και τις μπανάνες Ισραήλ.

Σήμερα, η Ελλάδα εξάγει ελάχιστη σταφίδα, διότι η καλλιέργειά της εγκαταλείφθηκε, το ελαιόλαδο αντιμετωπίζει τον σαρωτικό ανταγωνισμό του ισπανικού και του ιταλικού, τα σύκα έχουν εγκαταλειφθεί κι αυτά εν πολλοίς, τα πορτοκάλια μάς τα επιστρέφουν ως μειονεκτικά ακόμη και οι Ρώσοι, ενώ και αρκετά ορυχεία έχουν εγκαταλειφθεί.

Το Ισραήλ εξακολουθεί να εξάγει πορτοκάλια και μανταρίνια (και να τα εισάγουμε εμείς...), αλλά η εξαγωγική του δύναμη βρίσκεται προ πολλού σε άλλα είδη: εξάγει υψηλή τεχνολογία... Από μικροεπεξεργαστές, νανοτεχνολογία και λογισμικό, έως τεχνολογία ηλιακής ενέργειας και ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (ΑΠΕ).

Την κατάσταση της έρευνας και της ανάπτυξης τεχνολογικών καινοτομιών στο μεσογειακό και παρόμοιο ιστορικά Ισραήλ, αλλά και τη δυσάρεστη σημερινή διαφορά προσανατολισμού Ελλάδος -Ισραήλ, μας τη θύμισε σε φωτισμένο άρθρο του προ ημερών ένας νέος Ελληνας επιστήμονας και τεχνοκράτης, ο δρ Τάσος Γκόλνας, που δουλεύει στις ΗΠΑ ως αναλυτής στην SunEdison, την κορυφαία αμερικανική εταιρεία παραγωγής ηλιακής ενέργειας και τεχνολογίας. Με σπουδές Φυσικής και Μηχανικής (διδάκτωρ του Στάνφορντ) και καριέρα σε εταιρείες υψηλής τεχνολογίας της Σίλικον Βάλεϊ, με ολοκληρωμένη, εν τω βάθει εποπτεία του διεθνούς τοπίου στην ηλιακή ενέργεια και τις ΑΠΕ, αλλά και με επιτόπια γνώση του ισραηλινού «οικοσυστήματος» παραγωγής καινοτομιών, ο δρ Γκόλνας είναι σε θέση να μας πει τι κάνει σήμερα το Ισραήλ. Αυτό κάνει στο άρθρο του, στο μπλογκ reality-tape.com, υπό τον προκλητικό τίτλο «Καινοτομία και σιωνισμός» (http:/ /www.reality-tape.com/neu/?p=1101).

Εν συνόψει, ο δρ Γκόλνας περιγράφει πώς το Ισραήλ αντλεί ανθρώπινο δυναμικό και τεχνογνωσία από τον πανίσχυρο στρατό του, τη γνωστή ΙDF, αλλά και από το think tank της εβραϊκής διασποράς των ΗΠΑ, για να αναπτύξει τεχνολογίες αιχμής για ειρηνικούς εμπορικούς σκοπούς, και πώς τις τελευταίες δεκαετίες σημειώνει μια σειρά από επιτυχίες και αριστείες σε διάφορα πεδία: από την ανάπτυξη των γνωστών επεξεργαστών Centrino, για λογαριασμό της Intel, έως τις αλλεπάλληλες καινοτομίες στην τεχνολογία ημιαγωγών και ηλιακής ενέργειας.

Δεν περιγράφει μόνο. Ο Ελληνας επιστήμονας βλέπει αναλογίες: Αφού και η Ελλάδα είναι αναγκασμένη να συντηρεί δυσανάλογα μεγάλο στρατό και να προβαίνει σε δυσανάλογα μεγάλες αμυντικές δαπάνες (ως προς τους άλλους Ευρωπαίους), δεν θα μπορούσε άραγε να σχηματίσει ένα οικοσύστημα εταιρειών έρευνας, σχεδιασμού και ανάπτυξης υψηλής τεχνολογίας, παρόμοιο υπό κλίμακα με το ισραηλινό;

Ο δρ Γκόλνας μας βάζει ενώπιον διπλής πρόκλησης. Θυμίζει, καταρχάς, τα περίφημα «αντισταθμιστικά οφέλη», για τα οποία γίνεται λόγος έπειτα από κάθε πανάκριβη «αγορά του αιώνα»: αγοράζουμε αεροπλάνα ή άρματα, αλλά εισάγουμε τεχνογνωσία, κατασκευάζουμε μέρη τους εν Ελλάδι, ανοίγουν θέσεις εργασίας κ.λπ. Αυτό συμβαίνει, αλλά μόνο εν μέρει, και εντέλει μόνο για προϊόντα αμυντικής τεχνολογίας. Για πολλούς λόγους, δεν υπάρχει μακρόπνοη εθνική στρατηγική για το πώς θα εξασφαλιστούν συνέργειες μεταξύ στρατιωτικών και εμπορικών έργων, με μεγάλη διάρκεια και αποδοτικότητα για την κοινωνία. Ενας λόγος είναι ότι η Ελλάδα «ψωνίζει» οπλικά συστήματα με βάση τις μεταβαλλόμενες γεωπολιτικές συνθήκες, δηλαδή ψωνίζει ΚΑΙ εύνοια: άλλοτε από τους συμμάχους Γάλλους, άλλοτε από τους φίλους Αμερικανούς, άλλοτε από τους Ρώσους κι άλλοτε από ευρωπαϊκά κονσόρτσιουμ. Αυτή η αναγκαστική τακτική δεν αλλάζει εύκολα.

Αλλά ο σοβαρότερος ίσως λόγος είναι ότι δεν υπάρχει στην Ελλάδα μια κουλτούρα βιομηχανίας και παραγωγής, ανάπτυξης· δεν επικρατεί η δημιουργικότητα, η παραγωγικότητα και η καινοτομία, αυτά ηττώνται από τη διάχυτη και κυρίαρχη κουλτούρα του εισαγωγικού εμπορίου, των μεσαζόντων, των πλασιέ, των αντιπροσώπων ξένων οίκων, των μιζαδόρων. Αυτή η κυρίαρχη κουλτούρα του «imports και μίζα» διαβρώνει τη διοίκηση και την οικονομία. Υπηρετείται από μια πολιτική ελίτ οκνηρή πνευματικά και υποτελή πολιτικά, και διαμορφώνει μια κοινωνία αναλόγως ράθυμη, κλειστή, εχθρική προς τους νεωτερισμούς, εντέλει μια κοινωνία που δεν σέβεται τον εαυτό της και το μέλλον των παιδιών της. Μια κοινωνία αντιπατριωτική.

Εδώ συναντάμε τη δεύτερη πρόκληση που εμπεριέχεται στον συλλογισμό του δρος Γκόλνα: Αφού μπορούν αυτοί, στο Ισραήλ, γιατί να μην μπορούμε κι εμείς, στην Ελλάδα, έστω υπό κλίμακα; Αφού μπορεί η Κορέα, αφού μπορεί η Ιρλανδία, γιατί να μην μπορεί και η Ελλάδα; Και επιστήμονες διαθέτει, και νέα μυαλά, και αριστούχους φοιτητές σε κάθε γωνιά εκτός συνόρων, και ισχυρή Διασπορά στις ΗΠΑ και παντού, όπως έδειξε και το μανιφέστο αγωνίας για την έρευνα που συνυπέγραψαν πέρσι 22 κορυφαίοι επιστήμονες.

Γιατί λοιπόν εδώ, παρά τα αλλεπάλληλα κοινοτικά πακέτα στήριξης, παρά τα έργα υποδομής με ευρωπαϊκά χρήματα, γιατί λαχανιάζουμε διαρκώς πίσω από τις ντιρεκτίβες της Ε.Ε. προσπαθώντας για τα αυτονόητα, πώς δηλαδή θα καταργήσουμε τις τοξικές χωματερές και πώς θα διευθετήσουμε τα λύματα; Γιατί το μεγαλύτερο έργο της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας ήταν η φιέστα των Ολυμπιακών; Γιατί το κύριο μέλημα των κυβερνήσεων είναι η νομιμοποίηση των αυθαίρετων οικοδομών και η πριμοδότηση των Ι.Χ. αυτοκινήτων;

Διότι έτσι εννοεί η πολιτική ελίτ την ανάπτυξη: Μπάζωμα, τσιμέντωμα, real estate, παζάρεμα για φόρους, διόγκωση του εισαγωγικού εμπορίου, κατανάλωση. Διότι ακόμη και στο λογισμικό, την πιο άυλη τεχνολογία, η πολιτική ελίτ, διά χειρός Αλογοσκούφη, έδρασε σαν υποτελής νεόπλουτος: έκανε πανάκριβο shopping και έδεσε τη χώρα στο άρμα της Microsoft, αντί να την ανοίξει στο μέλλον του Open Source και να χρηματοδοτήσει τα πανεπιστήμια και τα ερευνητικά spin-offs για μια ανεξάρτητη εθνική στρατηγική πληροφορικής.

Ο συλλογισμός του δρος Γκόλνα απηχεί τη σκέψη και την επιθυμία πολλών Ελλήνων, απανταχού της Γης. Πρόκειται για ανθρώπους μορφωμένους, δραστήριους, κοσμοπολίτες, εφευρετικούς, αριστείς στα πεδία τους· πρόκειται πάνω απ’ όλα για ανθρώπους που αγαπούν την πατρίδα τους, που νιώθουν ότι χρωστούν κάτι στο δημόσιο σχολείο τους, που θέλουν να είναι περήφανοι για τον τόπο τους. Ο συλλογισμός «αφού μπορούν οι άλλοι, γιατί όχι κι εμείς;» θεμελιώνει έναν μοντέρνο πατριωτισμό, απολύτως ρεαλιστικό και τρομακτικά αναγκαίο.

I want my Marbles back!

Support the Repatriation of the Parthenon Marbles – Για τα Μάρμαρα του Παρθενώνα

Υou can contribute to the efforts for the repatriation of the Parthenon Marbles in Greece. Please, copy the following text-letter and send it, through email, to the administration of the British Museum, to the British and Greek Ministries of Culture as well as to the E.U. Commissioner for Culture:

- British Museum: communications@britishmuseum.org
- EU Commission for Culture: eac-culture@ec.europa.eu
- Ministry of Culture, United Kingdom: enquiries@culture.gov.uk
- Ministry of Culture, Greece: dpse@hch.culture.gr

Dear Sir/Madam,

“You must understand what the Parthenon Marbles mean to us. They are our pride. They are our sacrifices. They are our noblest symbol of excellence. They are a tribute to the democratic philosophy. They are our aspirations and our name . They are the essence of Greekness”. Melina Mercouri, speech in Oxford Union, 1986.

The ancient sculptures of Parthenon, which today are exposed in London’s British Museum, consist an important part of the Athens Parthenon; a major and symbolic landmark of the Western civilization. Moreover, some of the sculptures themselves are essential not only for the external appearance, but also for the static suffiency of the ancient building, according to recent restoration works on the Acropolis.

Since the decade of 1980s, when the then Greek Minister of Culture Melina Mercouri had demonstrated the demand for the repatriation of the marbles, the various administrations of the British Museum continue to deny any proposal for dialogue on this matter. Nevertheless, there are specific arguments which enpower the support for the restoration of the Parthenon Marbles back in Greece:

first, because in Greece the sculptures will be exposed near the Parthenon facing the Acropolis and therefore giving to the visitor the opportunity to have a more concrete idea of the whole ancient monument,

second, because the Parthenon Marbles consist an integral part of the monument-landmark of the Greek classical civilization. The repatriation of the marbles would support the idea of Parthenon’s complete design and its architecture will be restored,

third, because the New Acropolis Museum is now complete – and therefore the Parthenon Marbles could be exposed and presented there, with equal and even bigger safety than in the British Museum.

During the ages of Lord Elgin, Britain was a world imperial power and Greece just a part of the then Ottoman Empire. Today, 200 years later, the two countries are two developed democratic European Union members, having co-operation in most fields. There has been a big change since then. In the name of Justice and Morality, in the name of appreciation for the world cultural heritage, we call the British government and the administration of the British Museum to work towards the restoration of the Parthenon Marbles. Such an action would, indeed, honour the name and history of the United Kingdom

Sincerely,

Stefanos N. Papanotas – http://papanotas.wordpress.com

Everyone who supports the effort for the repatriation of the Parthenon Marbles could post the above text in his/her own blog.

Thank you, for your support.

NIKH !!!! ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ

ΓΙΩΡΓΟ  ΓΕΡΑ  ΜΑΣ ΓΕΜΙΖΕΙΣ ΟΛΟΥΣ ΕΛΠΙΔΑ !!!

Οι πολίτες ρωτούν τον Γιώργο Παπανδρέου